یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد.طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم.
چقدر سخت است كه منتظر كسي باشي كه فكر آمدن نيست.....
چقدر سخت است كه مهمان عزيزي باشي كه فانوس خانه اش روشن نيست....
چقدر سخت است آدم را از آرزوهايش دور كنند و او را به مسير نا خواسته اي مجبور كنند....
چقدر سخت است نوشته هايت را نخوانده خاك كنند و اسمت را از خاطره ها پاك كنند......
چقدر دردناك است كه احساست را پوچ پندارند......
كه از چشمانت سرازير مي شدم ،صورتت را ميشستم
و لبهات را ميبوسيدم
و آنگاه در زير پايت جان ميدادم
و به خواب عميقي فرو مي رفتم.
نگاهم كردي ،نگاهت طوفاني بود كه خانه هاي ويران قلبم را ويرانتر كرد و به دنيايي بي رحم پا گذاشت .نگاهت برفهاي ريخته در قلبم را آب كرد و در سراسر وجودم آهسته باراني از عشق را باريد.آنگاه چشمانم باراني شدند و سيلي از قطره هاي باران بر گونه هايم جاري شد.ميدانم كه مي آيي و برايم تكه اي از طلوع مي آوري و چشماي بارانيت را براي آخرين بار ميبينم و ....
من از باد آموختم كه به عشقم بنازم
از خورشيد آموختم كه به عشقم بتابم
از باران آموختم كه به عشقم ببارم
اما افسوس كه اون از طوفان آموخته بود كه ما رو نابود كنه.
كه يادم بياري كه يادت بدم
كه ياد بگيري كه يادم بياري
كه هميشه به يادتم
و يادت هيچ وقت از يادم نميره
اينو يادت نره.
شب بود و غم بود و شکوه هايم
دلی شکسته و اشک بر گونه هايم
جای خالی تو و رفتنت از کنارم
حرف هايی نا گفته
و بار تنهايی بر شانه هايم
ای خدا دری بگشا بروی
بر چشم و دل سيای من
گر چه رفته ببار باران رحمتت را
بر گل سرخ خوشبوی من
